Hey!

Tja.. Waar te beginnen? Het is al weer een tijdje geleden! We zitten nu in een redelijk relaxt hostel dus ik grijp de mogelijkheid maar weer eens.

Ten eerste... Ik ben op controle geweest in een ziekenhuis in Melbourne. Ik moest bloed prikken en een rontgenfoto van mijn longen laten maken. Ik voelde me goed dus ik maakte me niet echt druk. Ik had ook stiekem even de rontgenfoto bekeken nadat hij was gemaakt en het zag er goed uit. Afgelopen vrijdag werd ik gebeld en het was gelukkig allemaal goed! Echt weer een last die van mijn schouders afvalt. Ik kan gewoon weer lekker verder!

De afgelopen weken in Vancouver waren geweldig. De eerste 2 weken hebben we vooral lopen feesten en ons met de olympische spelen bezig gehouden. We zijn naar het bobsleeen en schansspringen geweest. Schansspringen is echt heel indrukwekkend. Ze vliegen echt ongelooflijk ver. Sommige wel 150m! Stel je voor! Bobsleeen was ook tof om een keer te zien maar het is wel telkens.. ZOEF..... ZOEF.... ZOEF. De evenementen waren in Whistler, een skiresort in de bergen vlakbij Vancouver. We zijn daar de bergen in geweest en hebben daar de Peak-to-Peak gondel genoemen die je van de ene bergtop naar de andere neemt. Je zit wel vrij hoog van de grond als je er tussen in zit. We zaten in een bak met een doorzichtige bodem dus dat was wel gaaf. Toen we weer beneden kwamen en rondliepen in het dorpje kwam er een vrouw naar ons toe die ons een biertje aanbood als we met haar mee zouden gaan naar een bar waar ze goede muziek draaide. Voordat we het wisten zaten we in een of andere canadese TV-show. Je moet het als een soort TMF zien. Ze hadden er lucht van gekregen dat we reizigers waren dus werden we ook nog eens uitgebreid geinterviewd. In de show kwamen ook gouden medaillisten en artiesten langs. Misschien kennen jullie “The Fray” wel? Zodra de show over was kregen we wat leuke dingen van het TV-station en een hoop bier!! Was echt wel een leuke ervaring. Toen we thuis kwamen hadden Mac en Pauline er al van gehoord. We waren instant BC'ers (bekende canadezen)! We zijn vooral veel in het Holland Heineken House geweest die weken maar ook een paar keer downtown. We zijn toen trouwens niet naar het HHH geweest toen dat ongelukje met Sven was gebeurd. We hadden wel moeten gaan want Armin van Buuren kwam optreden! Voor de rest hebben we veel BN'ers zien optreden. Ook the one-and-only Guus Meeuwis. Als je de kans krijgt (hoewel je hem ook zelf moet creeren) om naar de olympische spelen te gaan.. ZEKER DOEN!

Na al het feesten hebben we alletwee een koudje opgelopen en waren we een beetje ziek. Na een paar dagen werd het wel beter maar het was wel vervelend. Ik heb in de laatste week weer leren zwemmen!! Eerste keer in het zwembad was wel weer vreemd maar ik was het niet verleerd. Ik heb wel een probleem met kracht zetten maar ik weet mezelf in ieder geval wel vooruit te krijgen. Het was wel lekker om te weten dat ik het gewoon nog kan. Die week zijn we ook nog een paar keer wat gaan drinken met mensen die we waren tegengekomen. Mac en Pauline hebben ons ook nog zo'n beetje heel Vancouver en de bergen laten zien. Vancouver en omstreken zijn echt heel mooi. De Canadezen zeggen ook soms zelf wel eens dat ze de beste achtertuin hebben van de wereld. Het is waar! De Australiërs zeggen trouwens hetzelfde maar dat moeten we nog zien. We zijn trouwens zo goed verzorgd! We zijn ze daarvoor echt heel dankbaar. Ze hebben ook een erg leuke kleinzoon Spencer, die hopelijk ooit als hij groot is, eens naar Nederland komt en dat wij hem dan ons land kunnen laten zien. Mac en Pauline hebben voor mij Vancouver echt als een thuis doen voelen. Zoals Pauline het zei “You now have family in Canada”. Vancouver = een toptijd!

7 maart zijn we vertrokken uit Vancouver met een kleine stopover in Auckland en 9 maart zijn we aangekomen in Melbourne. Het was een vrij lange reis maar het was op zich wel goed te doen. Gewoon verstand op nul en voor je het weet is de vlucht over. Eenmaal aangekomen in Melbourne hadden we nog geen hostel geregeld dus zijn we gewoon in een shuttlebus van een hostel gestapt, gratis natuurlijk! Het hostel zat in downtown Melbourne. Het was de grootste in Melbourne en kennelijk ook die van het zuiderlijk halfrond met 800 bedden. Ik moet zeggen dat het echt gewoon een heel slecht hostel was. Je kon alleen met een lift naar boven waar je eerst 5 minuten op moest wachten voordat hij beneden kwam. De toiletten waren aan de andere kant van het gebouw. Ik kan wel uren doorgaan maar het gaat er natuurlijk om dat we een bed hadden en dat het goedkoop was. Na 4 dagen daar hadden we het wel gehad daar en zijn we verkast naar het strand in St Kilda. Het hostel waar we nu zitten is echt super. Het weer is hier trouwens geweldig in Melbourne. Vrij warm, zonnetje de hele dag en toch wel een lekker windje af en toe. Vandaag zijn we naar het strand geweest en hebben we daar een beetje gechilld. 's avonds zijn we weer met wat mensen van het vorige hostel geweest en hebben pinguïns gezien.. JA PINGUINS! Het was echt wel een toeristiche attractie. Zodra de zon ondergaat komen de pinguins uit de rotsen te voorschijn. Je moet wel een beetje geluk hebben maar wij hebben er eentje gezien! De afgelopen dagen hebben we eigenlijk niet zo heel veel bijzondere dingen gedaan. We hebben een citytour gedaan en hebben alle hotspots wel gezien. We hebben wat museums bezocht en vooral veel rondgelopen in de stad. We zijn ook een paar keer uitgeweest. Een keer naar een echt heel gave club met wat Israëliërs. Er werd lekkere european rave gedraaid dus wij hebben ons wel vermaakt. De vrouwen over hier zijn overigens wel erg mooi maar ook erg “stuck up”. Wat ik wel moet zeggen is dat ik de “backpackers” hier wel heel anders vind dan de mensen die we zijn tegengekomen in de US en Canada. Het voelt hier een beetje als het Lloret onder landen tot waar we nu zijn geweest. Ik vind het feesten niet erg natuurlijk maar ik wil vooral veel zien. Dit is het gevoel wat ik krijg maar het is natuurlijk nog te vroeg om een oordeel te vellen.

We weten nog niet waar we hierna naar toe gaan.. waarschijnlijk naar Adelaide (met de great ocean road) en dan naar Alice Springs, waar die rots is waar iedereen het over heeft. Eens kijken of hij echt zo indrukwekkend hij is. Misschien daarna met het vliegtuig naar Sydney maar eigenlijk kijken we niet zo ver vooruit. We hebben hier 4 maanden dus we kunnen wel lekker treuzelen! Foto's kan ik er nu helaas niet op zetten. Ben benieuwd wanneer het volgende verhaaltje komt, waarschijnlijk wel sneller dan deze!

Xxx Tom